SCENA SIÓDMA

Werona. Pokój w domu Julii. Julia studiuje mapę, Lucetta szyje.

JULIA

Poradź, Lucetto, pomóż, dziewczę lube,

Na wieczną nawet miłość cię zaklinam.

Wszak tyś tablicą, na której me wszystkie

Myśli spisane jawnie i wyryte.

Naucz mię, podaj sposób niezawodny,

Jak mam przedsięwziąć bez ujmy w honorze,

Podróż za moim najdroższym Protejem.

LUCETTA

Niestety, droga nużąca i długa.

JULIA

Szczerze pobożny pielgrzym się nie znuży,

Gdy wątłym krokiem przemierza królestwa,

Tym mniej ta, której miłość skrzydła daje,

Gdy przy tym przedmiot pogoni tak drogi

I takich boskich przymiotów jak Protej.

LUCETTA

Lepiej się wstrzymaj, wnet Protej powróci.

JULIA

Wiesz, że wzrok jego pokarmem mej duszy.

Użal się głodu, który przecierpiałam,

Tak długo łaknąc drogiego pokarmu.

O, gdybyś znała drażliwość miłości,

Prędzej byś ogień szła zapalać śniegiem

Niż żar miłości zagaszać słowami.

LUCETTA

Nie chcę ja gasić płomienia twych uczuć,

Lecz chcę zbyteczną wstrzymać ognia wściekłość,

By nie rozgorzał nad krańce rozumu.

JULIA

Tym silniej płonie, im silniej tamujesz.

Potok, co bieży¹⁵⁷ z uroczym szelestem,

Jeśli wstrzymany, szaleje bez miary;

Lecz kiedy w biegu nic mu nie przeszkadza,

Po tęczowanych¹⁵⁸ słodko gra kamykach,

I każde ziółko w pielgrzymce dognane

Wdzięcznym fal swoich pocałunkiem chwyta.

A tak się wijąc, w igraszkach ochoczy,

Licznymi skręty ¹⁵⁹ w dzikie morze kroczy.

Więc puść mię, błagam, nie wstrzymuj mię w biegu.

Będę cierpliwa jak łagodny strumień,

Każdy krok ciężki będzie mi igraszką,

Aż mię ostatni połączy z kochankiem.

Tam przy nim spocznę jak po długich trudach

Błogosławiona dusza pośród raju.

LUCETTA

Lecz w jakim chceszże wybrać się ubiorze?

JULIA

Nie jak kobieta, bo zalotnych ludzi

I zajść swawolnych¹⁶⁰ chciałabym uniknąć.

Luba Lucetto, wybierz mi strój taki,

Jaki skromnemu paziowi przystoi.

LUCETTA

A zatem, pani, musisz obciąć włosy.

JULIA

Nie. Ja w jedwabne zwinę je warkocze,

Sztucznie je kryjąc splotami ze wstążek.

Wszakże fantazja ujdzie młodzianowi,

Nawet starszemu, niż jakim ja będę?

LUCETTA

Jakimże krojem mam ci spodnie zrobić?

JULIA

To tak przystaje jak: „Powiedz jegomość

Jakiej spódnicę chcesz mieć objętości?”

Zrób je, Lucetto, jak ci się podoba.

LUCETTA

A więc ci trzeba zrobić je z fartuszkiem¹⁶¹?

JULIA

Wstydź się, Lucetto, krój to niestosowny.

LUCETTA

Niewarte szpilki spodnie bez fartuszka.

Gdyż ten niezbędny do wpinania szpilek.

JULIA

O, jak mię kochasz, wybierz mi, Lucetto,

Co znajdziesz¹⁶² składnym i najprzyzwoitszym.

Lecz powiedz, dziewczę, jak mię świat osądzi

Za przedsięwzięcie tak płochej podróży?

Nader się lękam, czy mnie nie oczerni.

LUCETTA

Jeśli tak myślisz, zostań lepiej w domu.

JULIA

Nie, nie zostanę.

LUCETTA

Więc się oszczerstw nie bój,

Idź, a gdy Protej twą podróż pochwali,

Skoro cię ujrzy, mniejsza, czy na razie

Kto ją tu zgani. Lecz wielce się trwożę,

Że i on wcale rad ci tam nie będzie.

JULIA

Ze wszystkich trwóg mych najmniejsza to trwoga.

Tysiące przysiąg, ocean łez jego

I niezmierzonej miłości świadectwa

Ręczą, że Protej przyjmie mnie z radością.

LUCETTA

U zwodzicieli¹⁶³ zwykłe to przybory¹⁶⁴.

JULIA

Podli, co biorą je ku podłym celom!

Lecz Protej zrodzon¹⁶⁵ pod wpływem gwiazd szczerszych.

W nim słowo ślubem, przysięga wyrocznią,

Miłość prawością, myśli nieskalane,

Łzy — serca posły przeczyste, a serce

Tak zdrad dalekie jak niebiosa ziemi.

LUCETTA

Proś niebios, abyś takim go znalazła.

JULIA

O, jak mię kochasz, nie czyń mu tej krzywdy.

Nie podejrzewaj tak jego stałości.

Wielbiąc go, stań się mej miłości godną.

Lecz teraz ze mną pójdź do mej komnaty,

By spisać wszystko, co mi wziąć należy,

I w pożądaną podróż mię opatrzyć¹⁶⁶.

Wszystko, co moje, twojej zdaję straży:

Sprzęty, majątek i mą dobrą sławę.

Za to mię tylko wypraw stąd najspieszniej.

Pójdź, nic już nie mów, lecz zwiń się co żywo¹⁶⁷,

Gdyż mię ta zwłoka wielce niecierpliwi.

Odchodzą.