Antoniusz i Kleopatra

by William Shakespeare; Władysław Tarnawski

SCENA DWUNASTA

Wzgórza pod Aleksandrią.

Wchodzą Antoniusz i Skarus.

ANTONIUSZ

A jednak jeszcze się nie starli. Wszystko

Zobaczyć można stamtąd, gdzie ta sosna.

Przyniosę ci wiadomość, jaki obrót

Przybierze walka.

Wychodzi.

SKARUS

Na królowej żaglach

Jaskółki sobie zbudowały gniazda.

Augurzy³⁸⁸ mówią, że nie wiedzą, co to

Oznacza, nie chcą odpowiadać; mają

Ponure twarze. Mężny jest Antoniusz,

Lecz przygnębiony. Jego zmienne szczęście

Napawa go nadzieją, to znów trwogą

O rzeczy, które ma lub których nie ma.

Zgiełk w oddali, jak gdyby wskutek bitwy morskiej.

Wraca Antoniusz.

ANTONIUSZ

Stracone wszystko! Podła Egipcjanka

Zdradziła. Moja flota się poddała.

Rzucają w górę czapki i radosne

Okrzyki wznoszą, niby przyjaciele

Po długim niewidzeniu. Ha, po trzykroć

Niewierna ścierko, tyś to mnie sprzedała

Chłystkowi temu, przeciw tobie tylko

Wrze żądzą wojny serce me. — Idź, rozkaż,

By uciekali wszyscy, bo gdy wywrę zemstę

Na czarownicy³⁸⁹ tej — mój dzień skończony.

Niech uciekają wszyscy. Idź natychmiast.

Wychodzi Skarus.

Już twego wschodu nie zobaczę, słońce!

Tu drogi Antoniusza i Fortuny

Rozchodzą się, tu uścisk zamieniamy

Przy pożegnaniu. To więc kres wszystkiego?

Te serca, które za mną szły jak pieski,

Stajały dziś i słodycz swą chowają

Dla okrytego świeżym kwieciem wiosny

Cezara. Sosna, która nad nich wszystkich

Wyrosła była, dziś odarta z kory.

Zdradzony jestem! Och, och, ta szalbierka

Egipska, której czary zabijają!

Jej wzrok na wojnę słał mnie i przyzywał

Z powrotem do dom. Łono jej mi było

Koroną, moim ostatecznym celem.

Wycyganiła mi ostatni szeląg³⁹⁰

Cyganka swoją oszukańczą sztuką.

Hej, Eros, Eros! Hej!

Wchodzi Kleopatra.

A kysz, ty wiedźmo!

KLEOPATRA

Dlaczego pan mój taki rozgniewany

Na swą kochankę?

ANTONIUSZ

Zgiń, przepadnij! — albo

Popsuję triumf Cezarowi. Niech cię

Pojmaną wzniesie w górę i pokaże

Ryczącym plebejuszom³⁹¹! Krocz za jego

Rydwanem jako swojej płci zakała!

Za grosz, za fraszkę³⁹² niech cię pokazują

Jak dziwo! Niechaj lica twe cierpliwa

Oktawia zorze swymi paznokciami —

Już je gotuje.

Wychodzi Kleopatra.

Dobrze, żeś odeszła,

Jeżeli dobrze żyć — lecz lepiej może,

Byś padła była pastwą mej wściekłości,

Bo jedna śmierć ocala przed wieloma.

Hej, Eros! Hej! Nessusa mam koszulę³⁹³

Na sobie. Naucz mnie, o Herkulesie,

Mój przodku³⁹⁴, swego szału! Niech wyrzucę

Lichasa w górę na księżyca rogi,

Niech tymi dłońmi, co obejmowały

Najcięższej trzon maczugi, dziś obalę

Istotę tego najgodniejszą — siebie

Samego. Śmiercią umrze czarownica:

Sprzedała mnie rzymskiemu młodzikowi

I ginę przez jej zdradę. Za to umrze.

Hej, Eros!

Wychodzi.