SCENA TRZECIA

Tamże. W domu Cezara.

Wchodzą Cezar i Antoniusz, między nimi oboma Oktawia, i orszak.

ANTONIUSZ

Światowe sprawy i mój wielki urząd

Niekiedy będą mnie z twojego łona

Porywać.

OKTAWIA

Przez ten cały czas ze zgiętym

Kolanem będę u ołtarza bogów

Modliła się za tobą.

ANTONIUSZ

do Cezara

Dobrej nocy. —

Oktawio, w tym, co mówi świat, nie czytaj

Przygany dla mnie. Ja nie strzegłem miary,

Na przyszłość jednak będę jej pilnował.

Dobranoc, droga pani. — Bądź zdrów, panie.

CEZAR

Dobranoc.

Wychodzą wszyscy prócz Antoniusza.

Wchodzi wieszczbiarz.

ANTONIUSZ

Cóż, chłopcze, chciałbyś teraz być w Egipcie?

WIESZCZBIARZ

Och, gdybym wcale nie był go opuszczał²⁷¹

I gdybyś ty tu nie był przybył!

ANTONIUSZ

Możesz

Powiedzieć mi, dlaczego?

WIESZCZBIARZ

Ja to widzę

Mym drugim wzrokiem i nie mogę mową

Wyrazić. Wracaj jednak do Egiptu

Co prędzej.

ANTONIUSZ

Powiedz no mi, czyje szczęście

Nad drugie wzrośnie, moje czy Cezara?

WIESZCZBIARZ

Cezara.

Więc, Antoniuszu, bądź od niego z dala.

Twój demon, czyli duch twój opiekuńczy,

Szlachetny jest, odważny jest i wzniosły,

Jest niezrównany, gdzie Cezara nie ma.

Lecz blisko niego duch twój, niby jakąś

Przeważającą siłą pokonany,

Jest żywą trwogą. Niech was jak największa

Rozdzieli przestrzeń!

ANTONIUSZ

Nie mów o tym dłużej!

WIESZCZBIARZ

Nikomu tylko tobie i sam na sam.

Jeżeli jaką grę z nim zaczniesz, przegrasz

Na pewno; dzięki wrodzonemu szczęściu

Pobije cię wbrew szansom. Gdy on świeci

W pobliżu, mroczy się twój blask. Powtarzam,

Że duch twój lęka się w pobliżu niego

Twym losem rządzić, ale duch to walny²⁷²,

Gdy on daleko.

ANTONIUSZ

Odejdź i oznajmij

Wentydiuszowi, że z nim chcę pomówić.

Wychodzi wieszczbiarz.

Do Partii ruszy. — Nie wiem, czy to sztuka,

Czy traf, lecz prawdę rzekł: I kości go słuchają²⁷³,

A wśród rozrywek naszych moja wprawa

Przy jego szczęściu jest bezsilna. Z losów

Wyciąga, który chce. Koguty jego²⁷⁴

Wciąż biją moje, choćby on i wszystko

Postawił w zakład, a ja nic. Zwycięstwo

Kuropatw jego przeciw moim pewne,

Choć bez obrączki staną do rozprawy

I szanse mają gorsze. Do Egiptu

Podążę. Choć zawieram dla świętego

Spokoju to małżeństwo, hen na wschodzie

Ojczyzna mej rozkoszy.

Wchodzi Wentydiusz.

Wentydiuszu,

Do Partii ruszysz²⁷⁵. Twe pełnomocnictwo

Gotowe. Pójdźże ze mną je odebrać.

Wychodzą.