XIV

Za powiatami, pamięć ich chwały,

Idzie Witolda działo armatnie:

I sztandar stary a wypłowiały,

Po bohaterze godło ostatnie.

Dwanaście koni z strusiemi kity,

Obwożą działo na podziw miastu;

A stary sztandar, ledwie rozwity²⁶

Niesie kolejno mężów dwunastu.

Na święte szczątki patrzą ciekawi

I proszą w duchu o łaskę bożą:

«Kiedyż się drugi Witold nam zjawi,

Gdy Tatarowie Wilnu zagrożą?!»