SPRAWA VI

Dorota, Stach.

DOROTA

Nie uciekajze, Stasiu! Nie bądźze tak srogi.

Moja Pani Doroto, puscie wy mnie, prose.

Gdybyś ty ucuł w sercu tak srogie pozogi,

Takie męki, jakie ja, niescęsna, ponose,

Nie byłbyś tak okrutnym; nie chciejze uciekać,

Pójdź do chaty.

Nie mogę.

Wsakze nie ma Basi.

Ale psyjdzie.

Na stronie.

Tu skubent kazał na się cekać.

Ona tu nie powróci, nie puscą jej nasi.

No, to psynajmniej choć mnie ras pocałuj.

Nie mogę.

Dlacego?

Mam zdradzać Basię moją drogę?

Moja Pani Doroto, zućcie te jamory,

Zyjmy lepiej w psyjaźni, bo, jakby nas który

Sąsiad kiedy wypatsył, a doniósł Bartkowi,

Biada mnie i wasemu byłaby gzbietowi.

Ja tes mam młodą zonkę, którą z dusy kocham.

Ja tes to sama cuje, ze ja trochę płocham.

Ale cós, kieś mi serce tak zranił, niebodze,

Ze cyli śpie cy cuwam, cy siedze, cy chodze,

Tyś mi psytomny, zawse za tobą się bidze,

Więc choć ostatni ras ściśnij mnie.

Chwyta go za szyję, wtem Bardos i Bartłomiej wchodzą.