Księga Wyjścia
modlitwa godna polecenia
Jesień już Panie, a ja nie mam domu
E. Tkaczyszyn-Dycki7
i nastaje niedziela, kres poszukiwań.
wieczorem było wino, białe i czerwone.
twoje łzy w moich ustach rozkleiły kłótnię.
od rana czekamy, czy pan nas zechce,
czy u niego zamieszkamy.
albowiem zbłądziliśmy szukając miejsca dla siebie nie tam
gdzie trzeba, przez cały tydzień.
i nie zapadły żadne decyzje, które nasze by były.
albowiem wybór od początku zależy od pana.
bordowe schody i chmury w oknach na drugim piętrze
za bramą z brązu, z metalową skrzynką z napisem „Briefe”8 należą do pana.
i światło w podwórzu.
i święty fresk w przedpokoju, co się objawił poprzez
lokatorkę, teraz już także należy do niego.
albowiem pański jest porządek, który utrzymamy.
i czyściec na klatce, święty spokój sąsiadów dopóki nie zasną z pilotem
w dłoniach sterując obrazem stworzonego świata.
będziemy słać listy polecające na pańskim papierze, za sklepu z parteru.
odmalujemy sufit i wszystkie ściany dla pańskiej sztuki.
będziemy się modlić na papeteriach w kolorze nieba.
i czekać na telefon.
a kiedy już pan nas wybierze również i my
pobierzemy się z panem.
w obliczu świętego prawa zameldujemy się.
w mundurach lub bez.
i nie opuścimy już pana.
wcześniej niż za
dwa lata.
modlitwa poprzez żaluzje
i pan zadzwonił dnia siódmego.
właściwie to my zadzwoniliśmy do niego,
albowiem niecierpliwość zwyciężyła.
i pan nam powiedział, że zostaliśmy wybrani.
zamieszkaliśmy u pana na drugim piętrze, jak było powiedziane w piśmie.
wprowadziliśmy się do domu pana, żeby wszystko na nowo poukładać.
rozpakować kartony, ubrania i książki na pańskich półkach.
pomalować ściany na żółto i czerwono.
sfotografować.
albowiem uwiecznić trzeba było nowy dom pana, z góry wiadomo.
z góry widać wszystko poprzez chmury i słońce.
albowiem pięknie jest patrzeć przez pańskie okno
z góry na ludzi, znad oka latarni.
jak oni biegają tam i z powrotem,
jak wiecznie się spieszą.
ze szpitala na cmentarz przechodzi się po pasach,
najbezpieczniej w świecie.
zamieszkaliśmy w domu pana w samym centrum starego ciała
miasta, które ciągle się leczy.
a dźwięki płyną z rogu
ulicy.
płyną samochody, autobusy i ludzie po chodnikach donikąd.
a kiedy już wchodzę w pańską skórę i staram się to opisać
rozdzierają mnie dreszcze.
i nie naklejam żadnych ogłoszeń
jak jest przykazane na trzech żółtych kartkach
na ścianie szpitala.
modlitwa dziękczynna
łaskawy jest pan, u którego zamieszkaliśmy.
łaskawe są jego ściany, wśród których sypiamy.
i hojna jest ręka naszego pana.
albowiem odwiedziłem wczoraj pokój pana
aby dać świadectwo
naszego zameldowania.
stawiłem się przed pańskim obliczem i mówię:
oto dwa pokwitowania, które nasze są,
lecz już niedługo pańskimi się staną.
i wziął pan w swoje ręce dwie małe karteczki.
i rozmnożyły się one w jego dłoniach po dwakroć.
a wtedy ja mówię:
panie, zatem zechciej przyjąć ode mnie w dowód wdzięczności
tę oto świętą księgę.
i pan po raz wtóry odmienił swe oblicze.
i uśmiechnął się.
i sięgnął za plecy, a tam-mały skórzany portfelik w pudełeczku
z napisem „pierre cardin” uśmiechnął się do mnie.
i wręczył mi go pan mówiąc:
pusty jest prezent, którego nie zdołasz wypełnić,
lecz pełen wiary daję ci go, bo wiem,
że już niebawem uzbierasz w nim wiele dobrego.
i wziąłem to
za dobrą monetę.
i podzieliłem się z tobą,
albowiem nasze będzie kiedyś królestwo.
modlitwa o niebo lub piekło
i pan, w domu którego zamieszkaliśmy,
obiecał nam strych i piwnicę, jak było zapisane
w umowie.
lecz nie dotrzymał pan słowa, albowiem w piątek zajęty był
innymi słowami.
i nie mamy nieba, ani nawet piekła,
ani innych temperatur, które pańskie by były.
mamy morze kartonów z książkami
i błękitny materac, na którym pływamy
od snu do snu.
mamy bałagan w pokojach,
od góry do dołu.
i mamy letnią jesień za oknem,
dookoła i w sobie.
modlitwa z sieci
spotkałem wczoraj pana na bordowych schodach.
i powitałem go w słowach: dzień dobry.
lecz pan widział to inaczej, albowiem dobry wieczór odrzekł
wychodząc z domu.
i zrównał pan dzień z nocą.
wszystkie pory mroku narzucił
na mnie jak sieć.
a wtedy ja narzuciłem płaszcz.
i pobiegłem za panem kolejny już raz.
złowiony jak ryba.
popływać w sieci.
modlitwa z okien
wprowadziliśmy się do domu pana naprzeciw szpitala,
albowiem pan uzdrowić nas chciał.
lecz zamiast tego, rano i wieczorem
podglądamy chorych, którzy wyglądają z okien
całkiem na nas.
i wiem, że dziewczyna, która z uśmiechem mnie wita
od paru dni żegna się z tym światem.
a ja jej macham, cokolwiek to znaczy./
dziś ujrzałem pana w oknie naprzeciwko.
w tym samym oknie, gdzie dziewczyna mieszka.
modlitwa z zeszłego wieku
kto mieszkał w domu pana
przed nami,
kto dotykał tych samych
złotych klamek
w pańskich pokojach,
kto klękał
na pańskich schodach?
kto rozniecał ogień
w pańskich piecach,
kto nosił węgiel,
a kto wodę odkręcał
w łazience?
kto wyjmował polskie listy
z niemieckich skrzynek
i kto je czytał?
kto się modlił do pana,
kto kłócił
i w jakim języku?
kto w jakim języku się kochał
kto w jakim umierał,
i w jakim wieku?
modlitwa z grzechu
kręte są schody, po których
zbiegam do piekieł co środę.
tam wiją się ciała kobiet
i wabią językiem do grzechu.
lecz wybiegam nagi
bardziej niż one
w sam środek nocy.
choć wciąż mnie zawodzą
nie patrząc mi w oczy,
ja szukam w twarzach.
i nie rozmawiam
z nikim, kto widzi.
kto widzi gdzie patrzę.
kto patrzy gdzie znikam.
gdzie sypię się.
jak popiół.
co środę.
modlitwa z tęsknoty
zawiódł mnie pan
nad nowy cmentarz
bym grzeszyć mógł
w obcym języku.
bym poczuł dotyk
i dotknąć mógł
języka z kolczykiem.
i wziął go za swój,
wraz z wężem
na palcu,
który się wił.
i kusił dłonie.
utulił nas pan
nad starym cmentarzem
do snu.
lecz rano cmentarz
odsłonił kości
swoje i nasze.
i dotknął ciał
z wysokości.
i wracać kazał
do pańskiego domu.
uczyć się
tęsknoty
od nowa.
modlitwa z trzech miast
stworzył nas pan
do miłości miast
śmierci na podobieństwo
pierwszej w pokoju
z widokiem na nowy
cmentarz
i ostatniej dzisiaj
na długiej martwej
ulicy z widokiem
na „erotic center9”
modlitwa z dziesięciu koron
krążymy wokół domu pana,
we mgle szukając nowego
przymierza.
i biorąc to za dobrą monetę.
która za nasze grzechy
będzie wydana
obcym.
zanim obcy
się sobie sami
już niedługo
wydamy.
modlitwa z wody
dał pan nam wodę, byśmy
obmywać swe ciała mogli
z grzechów.
i po ciężkich nocach
zmywali swe głowy
ze snów.
albowiem z wody
matczynej wyszliśmy
i wodą jesteśmy
na młyn ludzkości.
woda w łazience
jest chłodna.
i chłodne są
pańskie ściany,
w których się odbijają
nasze grzechy w kawałkach.
lecz wody brakuje dla ciebie.
choć grzechy wylałem
ze swoją kąpielą,
grzechy się mnożą
w zużytej wodzie.
modlitwa z powietrza
ostrzegł nas pan
przed dymem w domu,
który się uniósł
w powietrzu.
albowiem ogień
ktoś wzniecił
bez pańskiej zgody.
i płoną schody bordowe
od pańskich podejrzeń.
i płoniesz już cała
ze wstydu
w papierosowym dymie.
albowiem palisz
i dym się unosi
nad nami.
lecz dymu kłęby w niebie
nie pochodzą od ciebie.
i prosisz pana
by cię nie karał
za cudze grzechy,
które z twoim mieszają się
dymem.
modlitwa na odejście
zawiódł nas pan, któremu zaufaliśmy,
albowiem czysty wydawał się być jak łza.
lecz umył pan ręce od wody, która wylała ze ściany.
i przekazał nam:
to nie moja już woda, lecz tych, co przed wami zmywali
grzechy ze swoich sumień nie spowiadając się.
albowiem wasza jest wina, która z cudzej ściany wylała się
pod postacią wody.
i kazał nam pan zmywać
naczynia po winie gdzie indziej.
i całkiem niewinni zeszliśmy z drogi
szukając wody za pańską ścianą.
w domu sąsiadów.
modlitwa ze wschodu
bezpieczny jest dom pana.
i nie wejdą tam nocą
obcy z ulicy.
nawet za dnia
zamknięte są bramy
pańskiego domu
od środka.
albowiem pański jest domofon.
i pańskie są odpadki,
których się pozbywamy
za podwójnymi drzwiami.
lecz uszczelniamy jeszcze okna
przed obcym chłodem ze wschodu.
który opadnie nocą
pod postacią płatków.
jak sen.
jak zen.
modlitwa ze zgliszczy
Michaelowi Ackermanowi 10
zawisło pańskie
zdjęcie w łazience.
na którym pan
wisi ukrzyżowany
na zgliszczach
domu.
albowiem rozpadł się
dom.
i krzyż panu tylko
pozostał.
bezdomny jestem
w domu pana,
w którym zamieszkałem
tylko przez chwilę.
i zostawiłem
ruiny.
modlitwa z początku
zadzwoniłem do pana
albowiem pora przyszła
najwyższa porozmawiać.
spotkałem się z panem
albowiem musiałem
się wyspowiadać.
albowiem miłości zabrakło
w domu pana,
w którym zamieszkaliśmy
pół roku temu.
i pora przyszła najwyższa
poprosić o nowy dom.
bałem się prosić.
albowiem bałem się nie znaleźć
zrozumienia
na pańskiej twarzy.
lecz pan był łaskawy.
i wskazał mi drogę
do domu
tuż obok.
i kazał budować
na zgliszczach
wszystko
od nowa.
modlitwa ze śladów
wszędzie spotykam
pańską służebnicę,
która w domu pana,
sprząta to,
co z nas zostało.
zamiata ze schodów
ślady naszych kroków,
parę naszych ust zmywa
z okien.
pańska służebnica
nigdy o nic nie pyta,
jakby wszystko wiedziała.
mijamy się tylko
na tych samych ścieżkach,
mijamy się tylko na drodze
z powrotem
Przypisy:
1. Babuchowski, Szymon (1977) — katowicki poeta, dziennikarz, autor tekstów piosenek, wokalista w zespole Dobre Ludzie. [przypis edytorski]
2. Świetlicki, Marcin (1961) — polski poeta, powieściopisarz, dziennikarz, wokalista zespołu Świetliki. [przypis edytorski]
3. ciao (wł.)— cześć. [przypis edytorski]
4. Jordan, Michael (1963) — amerykański koszykarz. [przypis edytorski]
5. Jordan — rzeka w Azji, na Bliskim Wschodzie, przepływająca przez Liban, Syrię, Izrael, Palestynę oraz Jordanię, wielokrotnie wspominana w Biblii. [przypis edytorski]
6. Drzewucki, Janusz (1958) — krytyk literacki, poeta, dziennikarz, wydawca, redaktor miesięcznika „Twórczość”. [przypis edytorski]
7. Tkaczyszyn-Dycki, Eugeniusz (1962) — polski poeta. [przypis edytorski]
8. Briefe (niem.) — listy. [przypis edytorski]
9. erotic center (ang.) — centrum erotyczne. [przypis edytorski]
10. Ackerman, Michael (1967) — amerykański fotograf. [przypis edytorski]