Á CARTA D' A GUERRA

Unha probiña xente d'unha aldea,

Sempre agardando carta d'un rapaz

Que camiñou para a guerra, vindo as noites,

Xa non fay outra cousa que chorar.

Os coitadiños pensan que chorando

Danll'a xoya que garda ó seu amor

Ises consolos tenros que non teñem

Os que levan ferido o curazon.

Chega por fin ó cobizado dia,

Ven o carteiro, dálles o papel,

E sin perda de tempo, todos xuntos

As sospiradas letras van leer:

«Meus quiridiños pais: fólgome moito

Si vostedes s'atopan oxe bos

Cal desexo para min, (comenza asina,

Di asina ó primeiro ringuilon.)

Saberán que n'a guerra d'as Provincias

Non hay mais que roinas e door

E mortos, xa se ve unhos e outros.

Vão sementando a morte c'os cañós.

(Chegando eiquí, á nai toda afrixida

A leutura d'a carta fay parar;

Dinlle que cale..., ¡Pero quen afoga

Os tristes sentimentos d'unha nay!)

Siguen leendo: «Cando camiñamos

Xa de dia ou de noute, sempre vou

C'o pensamento n'isa pobre aldea

Ond'a miña frorida edá pasou;

Os soutos que no vrao lle prestan sombra,

Seus regatos e montes vexo eiquí,

Os ecos d'as campás d'aquela Igresia,

Tránm'os ventos da terra onde nacin.

Meus queridiños pais... ¡con que lenguaxe

Os recordos me veñen á falar

D'unhas cousas que falan d'outras cousas

Que non podo nin sei adiviñar!

.......................................

Meus quiridiños pais, si é que m'esquece

D'escribirlle á Sabela de Pitin,

Díganlle que me queira é non me deixe,

Díganlle que me queira é non me deixe,

Que viva e teña amor soilo pra min.

¡Ay! aldeiña... ¡Cantas veces poño

En ti o pensamento e curazon...,

Eydos, montes e soutos de Caldelas,

Lonxe de vos, eu morro de door!

Adios, quiridos pais, que teño presa;

Si poidera subir á xeneral,

Cantas cousas lies dera o seu filliño

C'oxe, coitado d'il, non pode dar.

Adios, quiridos páis, hast'outro dia,

A cantos lle pergunten que é de min,

Diganlle qu'estou bó, denlle recordos,

Canto queiran vostés ¡Adios!—Xoaquin

(Unha carta d'a guerra, ó un tesouro

Pr'a coitada xentiña d'o rapaz,

Carta que dempois leen os veciños,

O maestro y-o crego d'o lugar.)

Valentin L. Carvajal, Espinas, follas e frores, p. 30.