¡QUEN POIDERA CHORAR!
Eu, chorei sendo neno, moitas veces;
Pranto de pelras aquil pranto foi:
Tiña forza n'os ollos, mais non tiña
forza n'o curazon.
Chorei dempois cando xa feito home
Loitaba c'os delirios d'a pasion,
Y-os meus ollos souperon o que eran
As vágoas de door.
Logo mais tarde, cando as penas fondas
Deixáronme sin grorias nin pracer,
Eu cobizei chorar, pero non tiven
Mais que vágoas de fél.
As mortas illusiós, os desenganos
Consumiron a yalma c'o pesar;
Pidínll'os ollos vágoas ¡ay coitado,
Xa non puden chorar!
Pranto dichoso, fonte de consolo,
Xa pr'a min as tuas augas non virán:
Cando c'os anos pérdense as legrias,
¡Quén poidera chorar!
Valentin L. Carvajal, Espinas, follas e frores, p. 37.