MÁRGENES DEL MIÑO
(Salvatierra e Albeos)
Meniña, ti el-o démo,
Que me andas atentando;
Que no rio, que na fonte,
Sempre te encontro lavando.
Eu ben cho dixeu, meniña,
Eu ben te desengañei,
Dixeuche que era casado,
¿Agora qué che farei?
Miña nai ten tres ovellas
Todas tres mas ha de dar.
Unha cega y outra coxa,
Y outra que non pode andar.
O casado casa quer,
O solteyro no lla dan,
O que hade ser casado
Ha de saber ganar pan.
Por amor de vosso galo
Treydora, mala viciña,
Por amor de vosso galo
Perdin a miña galiña.
Pol amor da vosa lengoa,
(Malo rayo ne la fenda)
Pol amor de vosa lengoa
Perdin a miña facenda[66].
Moreniño, moreniño,
Moreno como unha mora,
Non sei que tén o moreno
Que a todo o mundo namora.
O cura chamoume rosa,
Eu tamen lle respondin;
Desas rosas, señor cura,
Non as ten no seu jardin.
A Castilla van os homes,
A Castilla por ganar;
Castilla queda na terra
Para quen quer traballar.
Meniña, ponte direita,
Que teu pae te quer casar;
Ben direitiña me poño,
Que me non podo baixar.
Sardiñas frescas do mar,
Quén che me déra un milleiro,
Pantrigo de Rivadavia,
Nenas do chan d'Amoeiro.
Adios, casa de meu pai,
Con tódalas catro esquinas,
Que pra min já se acabaron
As entradas e salidas.
Teño unha nena no Porto,
Outra no Riveiro d'Avia;
Se a do Porto é bonita
A do Riveiro lle gana.
O Riveiro é alegre,
Polo tempo da vendima,
Que a vén faguer alegre
As nenas daló d'arriba.
Anque son daló d'arriba
Anque son da Carrasqueira,
Tamen sei bebei o viño
Como os guapos da Ribeira.
Cuidache porque era probe
Que já me tiñas na man;
Moitas cerdas ten un cocho
E non sai de marran.
A lua vae encuberta,
Con panos de tafetan;
Os ollos que me ben queren,
Nesta terra non están.
Casaivos, mozos, casaivos,
Que as nenas baratas van;
Vint'e cinco por un carto,
Fiadas hastra o San Juan.