PRELUDIO
(Trad. do Castelhano)
O meu corazon soíño
ê morada de cantares;
nel agarimados viven
coma no seu niño as aves;
É cando a dôr os desperte,
ou cando pracer os chame,
encherán de sons alegres
ou do tristesiña os aires.
A guitarriña qu'eu toco
sente como unha persona;
unhas veces canta é rïe,
outras veces xime e chora.
A côr d'o teu rosto, nena,
ê coma noite de lua,
é a mata d'os teus cabelos
o mesmo que noite escura.
Cando á veiriña d'o rio
lavas os teus pes de rosa,
tembran d'amor as auguiñas,
sospira o vento antr'as follas.
Os cravos qu'en pes é mans
lle puxeron al Señor,
lévaos a nay afrixida
cravados no corason.
O mundo doum'un libro;
é eu sou tan lerdo,
que canto mái-lo estudio
méno-lo entendo.
Vay logo, é a tua nay dille
si me despresa por probe,
quro mundo da moitas voltas,
que tamen se cân as torres.
Quítate d'esa ventana
é oye un consello, meniña:
rosa que está ben gardada
os paxáros non-a pican.
Medin c'os ollos o ceo,
sondey o fondo d'o mar;
mais no corason d'os homes
fondo non puden topar.
A Dios un abogado
lle imita n'esto;
Dios fay todo de nada...
é el fay un preito.
Chistosa, churrusqueiriña,
que sal espallando vas;
¿dí cómo espallando tanta
non che s'acabou o sal?
Queixéchesme cando tiben,
xa non teño é das a volta;
a campana t'asomellas
que, si non lle dan, non toca.
Nas ventanas d'esta casa
un faro deben poñer,
para que naide se estrelle
na falsedá de vosté.
Despois de feita, Dios quixo
poñerch' un lunar por firma;
c'o sello d'as gracias suas
síñaloute esa cariña.
O dia en que ti naceches
cayeu do ceo um anaco;
cando morras é aló subas,
taparáse aquel burato.
Un home cantaba un dia,
dicind'o seu triste mal,
qu'auga no mar non topara
si por auga fosse ó mar.
O verde dos teus olliños
recordan o verde mar:
¡coitado d'aquel qu'os mire
si non axeit'a á nadar!
Cando d'auguiña saes,
cara de estrela,
O teu cabelo escuro
longo te vela;
tal coma un manto,
qu'o teu seyo de rosas
da dobre encanto.
Neste ramo de froles
que che presento,
verás, lus dos meus ollos,
un pensamento.
E é, ¡miña xoya!
qu'an que tí olvidar sabes
de ti s'acordan.
No rosal da miña vida
loucas illusiós cantaron;
o dôr tiroulle unha pedra...
¡ay de min! todas voaron.
En este longo deserto
moitiños de sede morren;
eu triste unha fonte busco...
¡quén sabe donde s'esconde!
No-mais q'unha foñte vin,
e está sequiña, está soya;
nin paxariños lle cantan,
nin árbores lle dan sombra.
D. Ventura Ruiz Aguilera, Armonias y Cantares, p. 145. Madrid, 1865.