DEN LILLA RÅTTAN.
Frun.
“Du lilla tjuf, det är då du
Som länge socker snattat har?“
Råttan.
“Nu är jag upptäckt! — Kära fru,
Jag ber er, nådig mot mig var!
Låt sockret mig behålla få!
De hungra, mina stackars små.“
Frun som var en hjertegod
Svarade: “jag har ej mod
Att dig straffa, råtta lilla,
Fast du handlat mycket illa.
Sjelf en moder, kan jag lätt
Låta nåd få gå för rätt.“