Ähnlich ist folgender Schwank bei (Wolfgang Bütner) Von Claus Narren (1. Ausg. 1572), Franckfort, 1602, S. 7:

Als er (Clauß) von einem sawren Merrettich aß, vnd im starck in der Nase roch, schrey er abermal: O Fewr, Fewr ist in meiner Nasen auffgangen, wer wird mirs dämpffen vnnd leschen, daß mir der Kopff nicht verbrennet.

Genauer stimmt zu der Nasreddinschen Fassung eine im Democritus ridens, Amstelodami, 1649, S. 127:

Bonus quidam postquam cibos multo sale et pipere conditos sumsisset, media nocte lecto exsurgens, et capite e fenestra prospiciens, quanta maxima potuit voce exclamavit: Ad ignem, ad ignem. Territi hac voce vicini accur runt; ac quaerentibus, ubinam ardaret, In mea gula, respondit, in mea gula.

39. Volksbuch, Nr. 39; Sottisier, Nr. 299; Nouri, S. 218 ff.; Tréfái, Nr. 40; Nawadir, S. 19; Griechisch, Nr. 73; Kroatisch, S. 85 ff.

Gazeau, S. 198 ff.

40. Volksbuch, Nr. 40; Barker, S. 51 ff.; Sottisier, Nr. 33; Nouri, S. 204 ff.; Tréfái, Nr. 41; Nawadir, S. 19; Griechisch, Nr. 61; Serbisch, S. 187 ff.

41. Volksbuch, Nr. 41; Sottisier, Nr. 9; Tréfái, Nr. 42; Nawadir, S. 19 ff. (Basset RTP, XIX, S. 250); Griechisch, Nr. 74; Serbisch, S. 132 (anders).

Gazeau, S. 200.

Die älteste Fassung ist wohl die 257. Facetie im Philogelos, zit. Ausg. S. 55: