Σχολαστικὸς ἀγοράσας κρέας, βαστάζων αὐτὸ ἀπήρχετο εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ. λούπης δὲ ῥήξας ἥρπασεν αὐτὸ ἐκ τῆς χειρὸς αὐτοῦ. ὁ δὲ ἔφη· ὡς σὺ γένωμαι, ἂν μὴ κἀγὼ ποιήσω αὐτὸ ἄλλῳ.

42. Volksbuch, Nr. 42; Sottisier, Nr. 237; Tewfik, Nr. 44; Nouri, S. 225; Tréfái, Nr. 43; Nawadir, S. 20; Pharaon, S. 194; Fourberies, Nr. 58; Griechisch, Nr. 77; Serbisch, S. 23; Kroatisch, S. 16 ff.; Pann, S. 331.

Gazeau, S. 200; Fourberies, S. 60; Horn, S. 69 (Zakani).

43. Volksbuch, Nr. 43; Sottisier, Nr. 260; Buadem, Nr. 112; Tréfái, Nr. 44; Nawadir, S. 20; Griechisch, Nr. 78; Serbisch, S. 91 ff.; Kroatisch, S. 60; unten Nr. 278.

-Sich selber nicht kennen-: In einer Novelle Sercambis ( Novelle inedite, ed. Renier, Torino, 1889, Nr. 2, S. 17 ff.) hat der Einfaltspinsel Ganfo im Bade Angst, er könnte sich unter den vielen nackten Menschen nicht erkennen, und legt sich daher auf die rechte Schulter ein Kreuz aus Stroh. Als dieses wegschwimmt und an der Schulter eines andern haftet, hält er diesen für sich selber: Tu sei io et io son tu.

Hierzu vergleiche den Schwank von dem arabischen Narren Habannaka, den Hartmann, S. 49 nach Maidani ( Arabum proverbia, ed. Freytag, Bonn, 1838 ff., I, S. 392 ff.) erzählt und schon bei dem im Jahre 719 oder 728 verstorbenen Dichter al Farazdak108 nachweist. Ähnlich glaubt in der 68. Facetie Poggios ein Dummkopf, daß einer, der seine Stimme nachahmt, er selber sei.

Eine hübsche Variante bietet eine Erzählung bei Domenichi, Facetie, 1562, S. 169 ff., deren gekürzte lateinische Übersetzung im Democritus ridens, S. 235 ff. mitgeteilt sei:

Eques quidam Montricensis109, haud magna cum re, ut ille ait, ambitiosus tamen et conservandi sui cupidus, famulum conduxerat, Martinum nomine, hominem mirifice somnolentum. Habebat ille amicum, non procul ab urbe rusticantem; quem invisere volens, ante villae portam ex equo descendit et Martino equum custodiendum tradit. Is, manui implicitis habenis, mox in gramen se prosternit, et profundo somno occupatur. Praeteribat forte lavernio quidam, et ab occasione invitatus, ubi hominem altum stertere animadvertit, et abscissis habenis, quas Martinus brachio circumplicatas tenebat, ac novis e cingulo suo factis, equum conscendit, cumque eo sese subducit. Non multo post Martinus evigilans, ac semisomnis adhuc circumspiciens, Ego, inquit, aut Martinus sum, aut non sum. Si Martinus sum, heri mei equum amisi; si non sum, habenas has lucrifeci. Quod postea in proverbium abiit. Huic mandes, si quid recte curatum velis.

Hierzu vergleiche man die Erzählung Verloren oder gefunden in Hebels Schatzkästlein des Rheinischen Hausfreundes ( Werke, Hesse, IV, S. 177 ff.) und folgende englische Version aus Delight and Pastime or Pleasant Diversion for both sexes ...., London, 1697 bei Ashton, Humour, Wit, and Satire of the Seventeenth Century, New York, 1884, S. 72:

A pleasant Fancy of an Italian by name Trivelino, who falling asleep one Day, with his Horse’s Bridle twisted in his Arm, another came who unbridled his Horse and got away. Trivelino being awaked, and missing his Horse began to feel himself about, saying: Either I am Trivelino, or not: If I am Trivelino my Horse is lost; If not, I have got a Bridle, but know not how.