50. Volksbuch, Nr. 50; Sottisier, Nr. 300; Tewfik, Nr. 43; Nouri, S. 213; Tréfái, Nr. 51; Nawadir, S. 21; Griechisch, Nr. 94; Serbisch, S. 45; Kroatisch, S. 16.

51. Volksbuch, Nr. 51; Sottisier, Nr. 301; Tréfái, Nr. 52; Nawadir, S. 22; Griechisch, Nr. 40; Murad, Nr. 20.

Köhler, I, S. 490 (die Geschichte ist identisch mit der 166. Äsopischen Fabel in Halms Ausgabe: Πατὴρ καὶ θυγατέρες); vgl. auch die 377. Erzählung im 1. Buche von Kirchhofs Wendunmuth (hg. v. Österley, I, S. 412 ff.).

52. Volksbuch, Nr. 52; Barker, S. 56; Sottisier, Nr. 48; Nouri, S. 147; Tréfái, Nr. 53; Nawadir, S. 22; Griechisch, Nr. 41; Serbisch, S. 189; Kroatisch, S. 64.

-Memminger Mond-: In einem außerordentlich interessanten Exkurse, den Seb. Pauli in den Modi di dire toscani (1. Ausg. 1740), Venezia, 1761, S. 212 ff. der Redensart Non conosce la luna di Bologna widmet, heißt es:

Roberto Tizio nel lib. 8. de’ Luogi controversi al capitolo 9111, riferito dal Menagio112: »Neminem ignorare arbitror, jocoso dicterio quosdam illudendi morem esse, quod faciles pacatosque se praestent ad quodvis credendum. Iis enim occinere consuevimus, non vero ipsos lunam, quae Bononiae lucet, cognitam habere: quasi vero luna, quam hic Florentiae spectamus, alia sit atque diversa ab ea, quam Bononienses, atque adeo omnes ubique populi, intuentur. Manavit autem hic sermo a veteribus, ne quis domi nostrae nuper natum existimet. Reperi namque apud Plutarcum in commentario De exilio eundem irridendi modum usurpatum, ubi cum plura adduxisset, quae exilii incommodum extenuarent, nisi etiam tollere possent, demum subdit: Atqui stultitiam ejus irridemus, qui lunam Athenis meliorem nitidioremque esse dicat, quam quae Corinthi113. Et tamen in idem quodammodo vitium mentis incidimus, cum peregrinantes terram, mare, aer, coelum ut diversa aliaque a consuetis esse contendimus.« Il volgo conta aver avuto origine questo dettato da un scolare gaglioffo, che dallo studio di Bologna, ove erasi trattenuto più anni, riduttosi in patria con fama di savio, domandò, se quella luna, che ivi luceva, fosse la stessa solita vedersi a Bologna. Il Monosini114 dà a questa maniera di dire un’ altra spiegazione: Accedente aliquo ad aliquorum commercium, qui diutius ab illis visus non sit, tunc dicere solet aliquis: Ecco la luna da Bologna.

Titius und Ménage hätten noch eine andere altgriechische Belegstelle heranziehen können, und zwar die 49. Facetie von Hierokles ( Philogelos, S. 16):

Σχολαστικὸς τὴν σελήνην ἰδών, ἐπυνθάνετο τοῦ πατρὸς εἰ καὶ ταῖς ἄλλαις πόλεσι τοιαῦται σελῆναί for εἰσι

Auch Bar-Hebraeus hat eine ähnliche Schnurre (ed. Budge, S. 142, Nr. 549):

A certain simpleton looked at the moon when it was fourteen days old, and said, »Blessed month.« And when it was said to him, »How is it thou didst not see the moon before?« he answered, »I was not in the city having only just come.«