469. Serbisch, S. 147.

470. Serbisch, S. 148.

471. Serbisch, S. 151 ff.

472. Serbisch, S. 152 ff.

473. Serbisch, S. 158.

Vgl. dazu die Nr. 92 bei Luscinius, Joci ac sales, abgedruckt bei Gastius, Convivales sermones, I, S. 288 ff. und in der Ausgabe Francofurti, 1602 der Mensa philosophica, S. 399 ff., Nr. 74:

Pauper quidam in tonstrinam veniens, ob Dei amorem orauit vt tonderetur, quod nihil sibi esset pecuniarum, quo operam tonsoris conduceret. Cum tonsor arrepta hebete nouacula, tanta inclementia miserum radit, vt ad singulos tractus lachrymae ex oculis vbertim manarint, interea eanis in culina acerbe verberatus, magno eiulatu in officinam tonsoris prosiliit. Quo conspecto, pauper ceu parem sortis iniquitatem in animali miseratus, exclamauit: O canis, quid adversi accidit tibi? num et tu rasus es ob Dei amorem?

Der Schwank, der aus Gastius in Domenichis Facetie, 1562, S. 229 (1581, S. 282 ff.), in die Cicalata in lode della Frittura, von Lorenzo Panciatichi (Biscioni im Kommentar zu Lorenzo Lippis Malmantile racquistato, Venezia, 1748, S. 47), in die Cuentos, von Juan de Arguijo (Paz y Mélia, Sales españolas, II, S. 137 ff.), in die Certayne Conceyts and Jeasts, Nr. 16 (Hazlitt, III, S. 8 ff.), in Zincgref-Weidners Apophtegmata, III, S. 256 usw. übergegangen ist, ist auch die Quelle der 82. Erzählung in Hebels Schatzkästlein des Rheinischen Hausfreundes, in der zitierten Ausgabe III, S. 204.

Nahe steht aber unserer Geschichte auch folgender Schwank Von Claus Narren, S. 162:

Als jhm Clauß wolte lassen seinen Bart abnemmen, nam der Balbierer einen stumpffen Harsach22 vnd räuffte den guten Menschen vbel. Clauß duldets vnd schweig stille. In dieser weile aber, da Clausen der Balbierer beschickte, ließ der Wirth im Hause ein gemestet Schwein stechen vnd abschlachten, das schreye sehr, da schrey Clauß auch: Hülff Gott, der Schlächter wird stumpff haben, weil das Schwein so schreyet; denn mein Balbierer hatt auch nit scharff, noch machte er mir nit so wehe, daß ich geschrien oder gezuckt hette.