Durch die Zeit, die nie säumende

Fort — bis erwacht der Träumende.

Over den sovendes höstgraa Bryn

Vintren strödde saa fager Dröm,

stjaernehöj, hvid-hvid i Nordlys-Ström

bar den hende fra Syn til Syn

gjennem de lange Dögnene

frem, til hun opslog Öjnene.

Er, den grausam und bös’ sie schmähn,