1‘Wat benne wij slegte minnaars dom,
die zomtijds langs de weg gaan dwalen!
hoe lieflijk plakken wij een blom,
’t welk ons doet nederdalen!
2Nu heb ik eens edelmans dogter bemind:
dat is nu alzoo groot hertzeere.
ik heb haar mijn trouwtje menigmaal aangediend,
maar zij wou nimmermeere.
3Ik heb er gezworen doe eene eed,
zoo ik haar kreeg onder mijn handen,