het spreide sijn vederen also wide.
2Den uil heft op sijn vleughels al
ende vlooch so veer int wilde woude,
dat heeft den arent so haestich vernomen,
hi volchde dat uiltje also boude.
3Doen hi al in dat wilde wout quam,
daer sat den uil ende proncte:
‘o uile, seide hi, uile, ghi lelike voghel!
wat laet ghi u selver dunken?’
4‘Dat ic mijn selver dunken laet,