dat dunct mijn te wesen grote ere:
eens jaers was ic een verschoven voghel,
nu vrijdt mijn een lantshere.’
5Hi greep dat uiltjen bi sijn becke
ende hi schudde hem al sijn pluimen.
‘och uile, seide hi, uile, lelike voghel!
dat wilde wout dat sult ghi ruimen.’
6‘Had ic dat van te voren gheweten,
doen ic sat op enen grauwen stene,
ic en hadde noit op den arent ghedocht,