‘schone joncheer, dat weet ic wel,
dat mijn toornken vallen sel,
daer en is niet meer dan een allein
die van minen rooskens root
plucken sal die bladerkijn.
ic hoop, hi sal noch weder comen
die vervrout dat herte mijn.’
Weimar. Hs. 1537. Nr. 45.—Hs. 1, 8. hie (die)—1, 10. der freuitt (vervrout)—2, 1. schlotten (slotel)—2, 4. haenn (staen).
¶ 4, 3. dalen, niedergehen, sinken.