de Gehle[175], — so blau als Vergißmeinnichtblom,
de Brune, — so brun als Kastanjen vun’n Bom.
Se danzt un se springt un se hüppt als en Reh,
sünd rot, als en Ros’, un so witt, als de Snee,
se singt, als en Drossel, un lacht, als en Duv[176],
un scheert sick den Deuwel um Hochtid un Huv[177].
Günd, achter de Blompütt, schreeg öwer de Strat,
Persepter sin Döchder — dat is di en Staat!
Un schull ick een rutnehm’n[178], un günn[179] he mi een,
ick sä: „Herr Persepter, all dree — oder keen!“ —