Peter, in der frohen Laune nach wohl bestandenem Examen, ließ sich erbitten, nahm seine Geige und fidelte munter darauf los: Muß i denn, muß i denn zum Städtele naus, den Dessauer Marsch, und was ihm sonst in die Finger kam.

Als er aufhörte, weil seine Station nahe war, fragte der alte Bauer:

»Is he Spälmann?«

»Nee.«

»Wat denn?«

»Scholmester.«

»Wonem hollt de Schol?«

»Heww noch keen Schol. Kam hüt eben von't Seminar.«

»Deuker! Dat könn passen. Ick bin ut Solten. Dat liggt'n halbe Stund' van Brundörp. Wi bruckt just'n Scholmester.«

»So—o?«