»Ach soo ... ick verstah van so wat nich ganz väl.«

»Gor nix versteiht he; dat seh ick,« sagte Clas Mattens.

Am Herde angekommen rief er: »Hier, Mudder, is he, unse Scholmester. Nu bring dinen Kaffee man rin.«

Sie gingen in die Stube und nahmen auf der Bank am gedeckten Tische Platz.

»Na Scholmester, nu segg he mal,« begann Mattens wieder, »geiht he noch wedder nah Hus oder bliewt he forns[20] hier?«

»Forns hier bliewen? Güng dat woll?« fragte Peter lebhaft.

»'t geiht allens,« antwortete der Bauer. »Min' Peer hewwt woll mal'n Dag Tied. Denn spannt wi morrn an und halt sin Saken, Bedd, Disch und wat he süssen[21] noch hett, und denn is't ferdig. 't schall em ok nich väl kösten.«

»Hmhm.«

»Schall ick morrn anspannen?«

»... Da is man'n Haken bi ...«