[860] S. Beischläferin; vgl. angenehm.
[861] S. brauchbarer Bursche.
[862] S. Bettelbube.
[863] S. Aschenbecher.
[864] S. Frauenstube.
[865] S. Bauer.
[866] S. Bauernfrau.
[867] S. arg.
[868] Mit Groanert od. Groenert = Gemüse, dann (auch spezieller) Kohl, Kraut (Sauerkraut) sind zusammengesetzt: a) am Anfang: Groanertblättling = Krautsalat; b) am Ende: Koelesgroenert (d. h. eigentl. „Teufelskraut“) = Unkraut (s. d. betr. Übereinstimmg. mit d. Zigeun.; vgl. auch schon „Vorbemerkg.“, [S. 18]) Zu vgl. (aus dem verw. Quellenkr.): Dolm. der Gaunerspr. 95 (Gronert = Kraut); W.-B. des Konst. Hans 254 (Gruonert = Kraut); Pfulld. J.-W.-B. 341, 343 (Kronet = Kraut neben Kromet [wohl verdruckt] = Salat); Schwäb. Händerspr. 483 (Grûnert = Kraut). Über weitere Belege aus dem Rotwelsch (wo die Vokabel als Grunhart = Feld z. B. schon im Lib. Vagat [54] u. dann öfter, als Grünert = Heu bei A. Hempel 1687 [167] u. a. m., als Grunert = Krauthaupt im Waldheim Lex. 1726 [188], als Gronert = Kraut im Hildburgh. W.-B. 1783 ff. [228] vorkommt) s. Weber-Günther, S. 187 (unter „Kronert“). Zur Etymologie (von „grün“ in versch. mundartl. Aussprache) s. ebds. vbd. mit Pott II, S. 9, Günther, Rotwelsch, S. 62 u. Fischer, Schwäb. W.-B. III, Sp. 882 (unter „Grunert“).
[869] S. angenehm.