„Und das Land ist Dein eig’nes Vaterland.“
Die Natur.
Ist auch der Mensch voll Tück’ und Lügen
Ist doch die Erde wunderschön!
Und grinst der Haß aus Menschenzügen,
Die Liebe lacht von Thal und Höh’n.
Wie bist Du sanft, Du stiller Frieden,
In dem die Erde grünt und blüht,
So fern von allem Schmerz geschieden,
Der in der Brust des Menschen glüht!