des si mich, frouwe, zîhet[73].
des swer ich ûf dem alter[74] dar
dâ Got ûf wart gewîhet.
vor Kunst ich guotes niht enspar:
swie kûme[75] ez doch gedîhet,
mîn hant diu nimt ir guoten war,
si gibt ir unde lîhet.’
‘Zewâre daz getet si nie,’
sprach aber Kunst diu slehte[76],