in des konninges hof tôm hêrendage.
ik make jû noch tâvent honniges sat,
dâr tô van deme besten, merket dat,
sô vele alse gî des jummer mogen dregen.’
men Reinke mênde: van grôten slegen.
Reinke lôch sêr unde swinde,
Brûn volgede eme nâ alse ein blinde.
Reinke dachte ‘wilt mî gelingen,
ik wil dî tô degen uppet honnichmârket bringen!’
Sê quêmen tôhant tô Rustevîls tûn.