He bröcht[1063] idt tho den Heern, de alle darna töffden[1064].
Men[1065] do de goden Lüd de kakeratze[1066] pröffden,
De Ogen würdn en groet, vul runtzeln kam de Stern,
Ein jeder hedd de Supp weddr uth gespiet gern. 10
De ein seed, ‘fi diabl, par ma foy dat schmeckt brösig[1067],
De Kock de dat gekaeckt, de moet syn dum und dösig[1068].’...
De ander sprack: ‘fi, fi, bö, bö, potz veltes[1069] Wunden,
Man schold mit sülker Supp vergeven[1070] Kattn und Hunden,’
Ein inventarium recht nu ick maken moet,
Van allem wat my waant[1071] im Lyve bös und goet.