Marten gung man ut der katen[1101],
wull mit gunst wat lopen laten
dar bisüden[1102] bi de boes[1103].
he sprak to de andern heeren:
‘leven fründe, stat mit eeren!’
darna schloech de Karsten loes.
Man he kreech sin deel ok wedder, 10
Marten greep em up sin ledder,
neem darna dat knif[1104] herut.
he hat em dat levent namen,