Un nu segget mi to'n Neigsten nich wier, dat'k miine meesten Wäarde binnen[37] behööle, dann an düsse Breewe schiöle Ji dach wual sachte en Paar Daage wat to bookstaweeren hebben.
Wann Ju söcke Breewe un uäwerall de Plattdüütske Schnackerigge haaget, kiöne Ji 't mi man seggen, dann kannk'r Ju na wual mehr met e deenen, aparte met 'n aardig Vertellsel van Michels Jungen, de to'n eersten Mal na'r Stadt wiesen was.
Haulet de Köppe risk, sau lange Ji ichtens kiönet un giiwet Ju nich faarts to, wann'r Ju af un an es'n Wierwiind[38] düür puußet, dann Ji wietet wual: Uuse leewe Herrgatt vergitt ninen Düütsken un wann He 'n nich ei'cken will, lät he 'ne piitsken. Aart Ungemack krigt 'n jedder Minskenkiind faarts van der Buurt[39] an in de Kiipen un mot 't sick gefallen lauten, dat he 't siin Liewe lank met sick herümme schliepen mot; man he mot'r auck't Siine bi ansetten, dat he't bi Tiien afwiiret, saviel in siiner Macht is, dat de Drägte[40] nich allsto schwaar werd un en heel an de Grund duuket; dann gaaet de paar Liewensdaage de uuse leewe Heere us toerkinnet heft, 'r auck met Störten un Upstaunen baule noog hier, bes de Köster un de Schöölers us, wann us de Kuusen nich mehr kellet un se us in 't leste Bedde tohüüet, dat leste Süsseleedken[41] vorsinget:
»Hat ihn gleich manche Noth gedrückt,
»So wird er nun bei Gott erquickt.
»Was sind die Leiden dieser Zeit
»Doch gegen jene Herrlichkeit!«
Grüüßet Juue Fruwwen un Kinner, aparte Liisken, fründlick van mi. Wann Ji es na'r Stadt kuomet, dann dooet dach auck es'n Trett na miinen Huuse.
[1] Wiisepint: Klugheitskrämer.
[2] tämden Ju: brüstetet Euch.
[3] Fospern: Fußspuren. (contrahirt von Footspuuren.)
[4] Truaen: Tritte.