[A] Hüggelmeyer war ein Osnabrückscher Bürger und gab ein beschreibendes Gedicht über die ehemaligen eilf Ämter heraus.
Der ist ein Mann,
Der sich, wo Bessres zu gewinnen,
Am Alten nicht genügen läßt.
Hallo Michel! spigge es resolute in de Füüste un räuge di; dann de Tiidt is 'r to bewennt un de upstunds voran will, mag sick vorwahr wual weggen, segg'k di.
De Vorgänger[A].
'n Buure up 'ner grauten Stiie,
De mehr as Jürgen, Klaus un Geert
In Böökern löös un mank de Lüüe
Den Weltloop häärde, hönk den Steert
An alles Nigge, dat em duchte
Van Vordeel un to Nütt' to sien,
Un föhrd 't in siiner Werthskup in.
De Naubers keiken 't an van Feeren
Un menden, wel[1] bi'n Aulen blift,
Den schall de Heer' auck bett[2] wual nähren;
Man de vull nigge Tenten drift,
De blift tolest wual nich bi Braae
Un seit' he auck wual nau sau waarm,
He ööl't un wööl't sick biedelaarm:
Man Vikter kehrd' up Feild un Wisken
Un Holtdeel, Bierg un Hügel to,
As woll he Gold un Sülwer fisken,
Des Auwends laat', 's Muarens fro.
He lööt se spiiten[3] wat se wollen
Un lusterde na Spott un Haun
Der Naubers nich; he lööt se gaun.
Un dachte bi sick: O wau geeren
Schiöl' ji na wual 'n anner Jahr
'r annern Sinn's un wiis van weeren,
Wat ju misducht, as dull und daar[4].
De aule Schlüür kann nich mehr baaten,
Dann Weltloop un de Buurbedriif
Gaa't Hand in Hand, as Mann un Wiif.
Un wel dat Dink, in uusen Daagen,
Met Riekeln uäwer't Heck[5] ankickt,
De is vorwahr met Bliindheet schlaagen
Un is bedaun; — alldaarüm schickt
'n wiis Mann sick bi gooer Tiidt
In Düüwelsmiöten, un beginnt
Wat Nigges, dat em deensam schint.