Statts Pierde mosten freeske[6] Rinner
Un Kögge siine Plööge theen;
Dau rööpen alle Minskenkinner:
Wel heft wual saunen Daaren sehn!
De löppt vorwahr heel met 'n Dölffken.
Wel dat van us nich säuge in,
Möst' wual 'n dummen Iisel sien.
De Beester[7] foord' he up den Ställen,
Met Klawwer, Häcksel, Heu un Gress;
De Baas, siä he, in allen Fällen,
Is vor de Werthskup Fliit un Mess.
Dau wünnt he Mielke, Battern, Keise,
In Uäwerfloot, un sülwenst att
He met de Siinen uäwersatt.
Bi gooen Foore wöören baule
De Ossens un de Rinner fett;
Dann gaf't wat in de Wuöstemaule
Un schmööe Braaens an et Spett;
Un wat de Huushalt nich verschleit,
Daar tröck he met na daar un hier
Un kwam met vullen Katten wier.
An siinen Kalwern, Schwiinen, Fierken,
De he vor düüret Geld verkafd',
Konn jedder Schlächter baule mierken,
Dat he de Faasel[8] af e schafft.
Dat Spinnewierk un Linnentüügen
Dat gaf he up; dann he besünn,
Dat he'r nich mehr dat Salt bi wünn.
He plantede in allen Hööken[9],
De uäwerlegsam wiise Mann,
Kastangen, Dannen, Eeken, Bööken
Un dachte, hest du'r auck Nicks van,
Sau heft dach diine Achterkumst[10],
Wann uuse Herrgatt met 'n geht,
Na vielen Jahren dat Geneet.
Auck Appel-, Biiren-, Pruumen-Bäume
Liä he sick to; dau harr he wat,
Dat, wann em es 'ne Heerskup kweime,
Of Fründe, of wel uut'r Stadt,
Daar he se met trakteeren konn'; ·
Un gaff uuse Herrgatt riiken Siegen,
Lööt he se na den Mark'de driägen.
Eemswiien[11] lööt he fliitig stiäken,
De ümmesicht'ge Wiisebaart,
An alle Pööle[12], alle Bieken[13],
De wuössen dann van sülwent faart.
Des Auwends un bi Winterstiidt
Saug me den Werth, met siinen Knechten,
Twiigkuärwe, Wannen, Weegen flechten.
Twuälf Imme harr he, in den Hööwen[14],
Na 'r Riige unner'n Schuure staun,
De haalden uut den gielen Rööwen-
Un Heede-Bloomen Hanig an;
De brachte em, bi weenig Mööte,
Viel' schäune, blanke Daalers in;
Dat was sau'n stillken Bigewinn.
Un wat he wiiders nau begunnen,
Dat weet ick alle sülwenst nich;
Dach baule harr he sauviel wunnen,
He kafde sick kaw'leeren frig
Un harr up siinen ganzen Kraum
Nich eenen Pennink Schuld of Last.
Was dat nich wual 'n klooken Gast? —
He wünnt sau manngen blanken Grössen,
Daar süß nin Minske an e dacht;
De Grössen wuössen dann to Vössen,
De he up Rente unnerbracht'.
Kurzum, kurzam, de Mann wöörd riik.
As dat de häunsken[15] Naubers säugen,
Dau wollen se sick auck wual räugen.