O Greet', wat hebb' ick häärt un sehn,
In eener grauten Stadt am Meen[1]!
Daar was ick in'n Huus e gaun,
Ümm'n bietken unner Schuur to staun.
Dat was'n Huus, vorwahr sau lank,
As uuse lütke Roggenkamp,
Et was sau hell, sau reggen drin,
Sau schäu'n un ganz na miinen Sinn.
Daar was en Dink in de Lucht[2] e stellt
Ick dacht', wann dat herunner fällt! —
Daar keiken Häärens[3] kort un lank
Heruut, met jümmer frisken Klank.
Un ümm' dat Brummedink herumm,
Stönd'n half Stiige Keerels, schlank un krumm,
De harren giele Brieer in'n Aarm',
De mööken'n ganz unwiisen Laarm.
Un wann de dann nich mehr woll'n schregg'n,
Dann mösten's se achter'n Ahren klegg'n;
Se follden't wual, dat mierk'de ick,
Un schregg'den dann ganz jämmerlick.
Man Eene stönd up eenen Pinn',
Dat most' der Annern Bessmoor[4] sien,
De harr'n se recht in de Nacken packt,
De brumm'de as'n Duudelsack.
Een Keerl beit up'n hölten'n Stock[5],
De schregg'de nett as 'n Ziegenbock;
Sau gaww' harr' he nich uut e schregg't,
As em wöörd faarts de Hals ümm'dregg't.
Up eenmal wöörd et müüsken still
En schwart' Mann tratt, — wat de wual will? —
Up'n mooje[6] zierlick Triatrum,
De rööp wat uut, van lank un krumm.
Dann kwam'r auck faarts achter an,
En andern kall-peck-schwarten Mann,
De kräup uut 'ner halwen Tunn' heruut,
De Mann saug ganz verdreetlick uut.
Eerst küürd' he ganz bedierw' un sacht,
Dann rööp he, dat de Biöne[7] krachd',
He küürd' n Huupen Tüug's 'r hier,
As wann he allein in'n Huuse wöör.