Dau kwam 'n jungen Pluumenbaart
Anmöödig un vull Liewen,
De wüste met der besten Aart
To niemen un to giewen.
Dau weet de Hiemel, wo et kwam,
Dat ick sau geeren gaf un nam.
Ick mierk'de, waar he gönk un stönd
Up jedder'n siiner Winke,
Un greip he miine rechte Hand,
Gaf'k em auck faarts de Linke.
De Hiemel weet't, wo et kwam,
Dat ick sau fründlick gaf un nam.
In'n Nottbusk tröck he mi met sick
Uu't der Metspielers Schwaarme,
He gaf mi siinen Aarm, un ick,
Ick nam en in de Aarme.
De Hiemel weet't, wo et kwam,
Dat ick sau fröödig gaf un nam.
Wi seiten in'n schmööen Kott'[2]
Un wöören nett an'n Küüren;
Ick gaf den Karr'n uut miiner Nott
Nam de van siinen wieren.
De Hiemel weet't, wo et kwam,
Dat ick sau arglaus gaf un nam.
Dau häärden wi den witten Patt,
De Mooder, roopend, kuomen,
Wual harr ick süß, ick weet nich wat
e giewen, af e nuomen.
De Hiemel weet't, wo et kwam,
Dat ick sau willig gaf un nam.
[1] nääe: ungern, bedenklich.
[2] in'n schmööen Kott: in einem weichen Lager.
Joost un Jan.
Wat gift't Nigges, seggde Joost to Jan,
— Se drööpen sick unnerwieges an. —
«Vull Nigges, man Nicks Gooes,« seggde Jan to Joost,
»De Paapst is up den Düüwel erboost;
»Dann tüsken 'r Hell' un'n Fiegefüür
»is in e fallen de aule Müür';«
»Un nu kann, na miinen Gissen,
»De Paapst de Müüren gaar nich missen.«
»Dat gift'n P'rzeß,« siä Joost to Jan. —
»Jau wual, un'n P'rzeß, de wat lange duuren kann,
«Dann't meeste Geld heft de Paapst sünner Twiiwel,
»Aawers de meesten Avekaaten heft de Düüwel.«
Klöntrup