Is de Bidde auck wat geringe un sind de Wäärde auck wual wat weenig, denket de Saake 'n Käären nach; Ji hääret je wual, wo se't geeren harren.

In den lustigen Spinnstuben

, den früher so berühmten Fundgruben alter Sagen und Volkslieder, sangen die Landleute ehemals gern ein Liedchen, in dessen Strophen sich zugleich die schalkhafte Sphinx verbarg, das so anfing:

Ick satt up miinen Klössken
Un luusede miin Vössken;
Wo länger as ick luusede,
Wo kahler dat he wöörd.
(Dat was de Spinnewuocken.)

Ick satt up'n kaulen Steene
Un keik mi tüsken de Beene,
Ick keik van'n Hiemel to'r Eeren
Un dacht', wat will dat weeren?
(Dat was 'ne Henne de Egger brodde.)
u.s.w. u.s.w.

Man de gooe aule Tiidt der Eenfalt in Waart un Sitte liggt al'n Stiige Hahnentrette achter us.

Hüütiges Daages häärt me dergliiken leider nich viel mehr, dann upstunds miötet et enkel[1] nigge aabele Lyrendregger Stückskes, gedruckt in diesem Jahre, »Schöne grüne Jungfernkränze;« »Jägersmänner;« »Deutsche Vaterländer;« »Weine, weine, weine nur nicht« un dergliiken sien un uäwer söcke Lifflafferiggen weeret alle de schäunen aulen Leeder as:

»Miin Mann woll es riien un harr nin Pierd;«
»Bliine Joost de harr' ne Deeren;«
»Ick was de Junfer Eegensinn;«
»Fruwwe, ji schollen na Huuse kuomen;«
»'T rees'den dree Junkers wual uäwer den Rhiin«

u. s. w. u. s. w. heel verleert un vergieten.