'T is de Welt! Wel kann't twingen. Sau de Wiise, sau de Sank.
Ann're Heerens settet annere Suulen un nierens geht't wunnerlicker to, as in der Welt, plegt me wual to seggen, dann de is rund un mot sick dreggen un wi alltohaupe miie. Man hüütiges Daages kümmt'r alldach baule allstoviel Nigges up't Tapeet, dat sick meestig alle up ismus und tismus endiget, waar se sick un annre Lüüe met elendiget un in der Meenunge staaet, dat se'r de längest verliienen[2] bietern Tiien met wier haalen kiönen. Unnerdessen kann't wual nin Minske läugnen un wööre he auck nau sau bliind un all' den Wirrwarr fiind, dat't'r all'nhand up Stiien dann dach aparte wat ruuserig hier geht un dat't düür un düür, van Ende bes to'r Wende sau'n wirrsk Unner-Männtken-buawen-Spell is, dat'r baule nin Minske mehr wiis uut weeren kann, waar se'r an'tleste na wual met na to willt.
»Waar de Tuun 'ne laage[3] Stiie heft, stiiget de Schwiine 'r uäwer.« — »Waar 'ne Kloppe[A] in'n Huuse is, daar sitt de Düüwel up'n Schattsteene;« un »Wo hilliger de Tiidt, wo gluursker de Düüwel,« siäen de Aulen un mogten'r vorwahr auck wual Recht anne hebben.
De Welt is nu eenmal vuller Haaken un Öösen. — Unverdrag, Tiänegniiperigge, Zank un Niidt un Striit find't me upstunds leider Gattes in allen Ständen un in allen Dingen; Verspackungen[4] sawual up'n Diälen, as up'n Hiilen un in'n häugesten Hahnenholte un Unfriäe in allen Hööken, daar me ichtens de Augen hendregget, un wat will't na wual alle giewen, ehr sick all' de verwoorenen Kraumstickeriggen wier glatt bi eene trecket!
Dat Spell liggt leider nu eenmal sau in der Natuur un is alle Creatuuren gemeen; man wann sick to'm Bispell 'n Paar inbellske, rohmsüchtige Hahnens, 'n Paar schalüünske[5] Kröpperaarende, of'n Paar misgünnige Rüüens, de sick de besten Knuacken een vor't annere geeren wegschnappen mogten, lange noog an e gneeset un beknurret un sick eerst man 'n Paarmal schamper[6] bieten hewwet, weeret se achternau insgemeen de dickesten Fründe un deelet sick al geeren eerlick in de Büüte. —
Giewe Gatt, dat'r an'tleste man nich auck 'n Deel Missmus manken loope, de se up Ööwelwiege vertocket[7], daar se heel uppe verdwaalet un dat se nich met'n Jiöcke in 't Bad gaaet un'r met'n Kleye wier uut kuomet. —
Je nu, laut't schlüüren! Wen't alle nich ansteht, wat sick upstunds gebüüret, de träuste sick met: Visito, visitas! Dat het up Düütsk:
Un thüüt auck alle Welt to Feile,
De Welt blift alldach as se was.
Wat't'n auck hier un daar unnern Steerte jiöcken mag un wat se auck all'nhand vor Tolööpe niemen müüget, lautet se man bissen hott un haae[8], un gift't auck wual es'n Ruck un'n Riete, 't kümmt alldach met'r Tiidt Allens wier in de aulen Truaaen.