O Herr, unse Godd, help Du uns! Lat uns nich to schand’n ward’n! — Amen.
Predigt von Paster Lensch — Flensburg.
Text Luc. 15.
Dor weer en Mann, de harr twee Söhns.
Un de jüngste sä to sin Vader: Vader, sä he, giw mi doch dat Deel vun uns’ Wes’wark, wat mit tohören deit. — Un he weer em to Will’n un deel mit em af.
Un dat wor nich lang’, do sammel de jüngste Söhn all’ns tosam’n, wat he harr, un tröck wied weg in en frömdes Land. Un dor bröchd he all’ns, wat he harr, hendör mit Swieren un Swalken.
As he nu all sien Vermögen hendör harr, keem en heel düre Tied öwer dat ganze Land, un dat güng em ümmer leeger, un de Nod keem öwer em.
Dor güng he hen un hüng sick an en vun de Börgers in dit Land un de schick em op’t Feld, de Swien to wohr’n, un he weer so hungrig, dat he Verlangen harr, sick dat Liew vull to slag’n mit dat Freeten, wat de Swien kregen — awers nümms gew em wat.
Dor slög he in sick un keem to Besinnung. Un he sä bi sick sülwst: O, woveel Daglöhners hett mien Vader, un all hebbt se Brod in Hüll’ un Füll’, un ick, sien Söhn, mutt hier vör Hunger verkam’n.