Ick will mi opmaken un to mien Vader gahn un will to em segg’n: O, mien Vader, ick hew Sünn dahn vör Godd in Himmel un vör di. Ick bün nich mehr wert, dat ick dien Söhn heeten kann, awers mak mi doch to een vun dien Daglöhners.

Un he deh dat un mak sick op un kem to sien Vader. — Awers as he noch wied weg weer, do seeg em sin Vader al, un as he em seeg, do güng em dat dör un dör, un he leep em inne Möt un füll em üm’n Hals un küß em.

De Söhn awers sä: O, mien Vader, ick hew Sünn dahn vör Godd in’n Himmel un vör di; ick bün nich mehr wert, dat ick dien Söhn heet, awers mak mi to een vun dien Daglöhners.

Awer de Vader sä to sien Knecht’n: Hal forts mien besten Rock ut’t Schapp vör mien Söhn — un du hal en Fingering un stäk em de an sin Finger — un du hal em en Poor nie Schoh för sien armen, möden Fööt — un du gah forts hen un hal dat fettste Kalw vun de Weid’ un slacht dat, dat wi wat to eeten kriegen, denn wi wüllt nu vergnögt wesen.

Denn disse, mien Söhn, weer dod, awer he is wedder lebennig word’n; he weer verloren, awer wi hebbt em wedderfunn!

Un se deh’n, as ehr Herr seggt harr, un dat gew en grote Freud’.

So wied dat hillige Word. Du awer, Herr Godd, seg’n Dien Word an uns all för Hart un Seel! — Amen.

Mien leewen Landslüd ut Nord-Freesland un ut Sleswig-Holsteen!

Wi sünd hier vandag’ tosamen kam’n to en groten Heimatdag. Wi wüllt uns in disse swore Tied op uns sülwst besinnen un mit enanner bedenken, wat för uns un för uns’ Kinner un för uns’ Land dat Beste is. So hebbt dat in olen Tieden uns’ Vöröllern ok dahn un sünd tosamenkam’n op ehr Thing — ehr grote Landesversammlung — un hebbt berad’n un beslaten, wat dor ward’n schull. Hüt hannelt sick dat för uns üm dat gröttste un herrlichste, wat een Minsch sien eegen nennt: üm unse Heimat. Dat geiht üm dat Land, wo wi boren un optagen sünd, wo wi mit unse Kinnerhänn’ in’n Sand speelt hebbt — üm dat Land, wo wi uns’ Arbeid an dahn hebbt, wo uns’ Brod wussen is un wo wi uns Rosen plückt hebbt för uns’ irste junge Leew — üm dat Land, wo uns’ Oellern in ehr stilles Graw slapen doht — üm dat Land, wat wi leew hebbt as uns’ eegen Fleesch un Blod: ob dat schall dütsch bliewen oder dän’sch ward’n.

Dat is nich dat irste Mal, dat de Dän’ de Hand utrecken deit nah dat Land, wo de Freesen wahnen. Jem weet all, we uns’ Vörfohr’n al 1426 — dat sünd nu bald 500 Johr her — op Föhr in de Nikolaikark tosam’nkam’n sünd, üm Mann för Mann intotred’n för dütsche Sak un dütsche Sprak, un we se de Dän’n dat Lopen lehr’n bi Eggebeck un bi Flensborg un bi Tondern. Un ebenso weet jem, we de Freesen vör 75 Johr in Bredstedt sick versammeln un swor’n hebbt, alltied fast tohol’n an ehr’n Wahlspruch: »Lewwer duad üs Slaav!« Un wenn ok keen Book un keen Leed dor wat vun nahsegg’n kunn — de ole Grüttputt in jem Wapen wörr Tügnis dorför aflegg’n, we sogor de Frunslüd sick tru un tapfer hol’n hebbt un ok nich bang’ wörd’n, as de Mannslüd de Arms sacken leeten.