Nu dörf mi awer keen Minsch verkehrt verstah’n. Ick bün hier nich herkam’n, üm Stried to maken un Haß to predigen. Ick bün an sick dörchut nich gegen dat dän’sche Volk un Land. Dor sünd ok düchdige Lüd in Dänemark grot word’n, vun de en Minsch wol wat leern un hol’n kann. — Un wenn de Dänen nu fründlich un good wesen sünd gegen uns’ armen dütschen Kinner, un wenn se sick uns’ armen Kriegsgefangenen annahmen hebbt, denn wüllt wi ehr dat ganz gewiß nich vergeeten un wüllt ehr vun Harten dankbor wesen — ganz gewiß vun Harten gern! Se schüllt blots nich verlangen, dat wi dorför nu dän’sch stimmen un uns’ Heimat verkopen schüllt. Wenn se sowat in’n Sinn hebbt, denn möt se sick seggt sien laten: »Holt stopp! Dit hier is dütsches Land! Hand weg vun uns’ Heimat!« — Un dorto sünd wi hier vandag’ tosamenkamen, dat wi uns dör dit Fest dat Hart fast un den Mod stark un getrost maken wüllt, un mit vulle Oewerleggung hew ick dorüm ok mien Predigt de Geschicht’ to Grunn leggt von den Söhn, de sien Heimat verloren harr. Denn dat is mit de Heimat grad’ so, as mit de Gesundheit: solang’ man se hett, ward dor nich veel op räkend; wat se awer wert is, dat markt man irst, wenn man se verloren hett. — Och, wo licht leet de junge Burß Heimat un Vaderhus fohr’n, wo stolt un hochsteertig re’ he weg, ahn sick ok noch mal ümtokieken! Awer as he denn arm un blot, alleen un verlaten in de Frömd’ seet, dor keem dat Lengen, dat grote Heimweh! Un vull Hartleed un mit bittre Tranen dacht he an den reinen Disch, wo he ehrmals so vergnögt un sorgenlos seeten harr mit sien Vader, awer den he opgewen harr in Lichtsinn un blinde Gier. — Ob uns dat ok wol so gahn wörr, wenn unse Heimat dör uns’ eegen Schuld nu dän’sch ward’n müß?

Dorüm is unse Text för uns alltomal en Word to rechter Tied, wil dat uns mahnt:

Hol fast an dien Heimat!

Denk’ an den armen, verlornen Söhn:

I.

Denk’ an den armen, verlornen Söhn, wo he so riek weer! Wovun weer he denn so riek? — Wil he en Heimat harr, en leewe, schöne, rieke Heimat, un dorin en ehrenfastes, reines Vaderhus un denn en trues Vaderhart, dat em leew harr.

Och, dat giwt in de ganze Welt, in alle Minschenspraken keen Word, wat so söt klingen deit, as dat eene Word »Heimat!« — Sogor de Engelschmann, de doch en harte und eegensüchtige Natur is, un de all de annern in de Welt de Heimat nehmen deit, sülwst de hett en Leed, dat anfangt: Heimat, söte Heimat! Un fragt mal uns’ Suldaten, de dor buten wesen sünd! Wovun hebbt se sungen, wenn se möd’ un matt un hungri ut ehr dreckigen Eerdlöcker an’t Dagslicht keem’n? Vun de Heimat! — Ick hew to Wihnachten ümmer an all de Kriegers ut mien Gemeen Paketen schickt. Dorophen schrewen mi denn veele Suldaten wedder. Weet jem, wovun se schrewen? Vun de Heimat! Un een schick mi en feines Gedicht, dat füng an: »Das macht uns stark, daß wir die Heimat haben!« Un in de Tonort schrewen se all. — Heimat, du leewe, true Heimat!

Dorüm hett unse Herr Jesus ok allens, wat he uns hett segg’n wullt vun Godd un vun de Ewigkeit un de Minschenseel in dit eene Word tosamenfat un dor herinnerleggt: Heimat! Wi hebbt een Heimat bi unsen Vader in’n Himmel — denkt blots mal an dat Gebed: Vader unser in de Himmel! — Un »in mien Vader sien Hus sünd veele Wahnungs«, seggt de Herr Jesus, wenn he vun de Ewigkeit snackt. Un de Apostel Paulus sprickt sick ebenso ut; de schriwt vun de Ewigkeit eenmal: un denn schüllt wi to Hus wesen bi em, alle Tied. — Och, wo klingt dat doch schön — so eenfach, so truhartig, so deep — dat grippt en richtig an’t Hart! Wenn di dor eenerweg’ns wat Swores dröppt in’t Lewen — wes’ nich bang’; du hest noch en Heimat in’n Himmel un en Vaderhart, dat an di denkt un för di sorgt. Un wenn dor een vun uns ward afropen dör den Dod — wenn nich so! he is to Hus, in de Heimat, in’n Himmel, un wi kam’n ok dorhen un finn’ uns wedder. Uns’ ganze christliche Glow liggt in dit eene eenzige Word: Heimat! Wat unse Heimat hier op de Eer is för uns in dit Lewen, dat is de Himmel för unse Seel, un dorüm hangt wi mit uns’ Gedanken an beides togliek: an de Eer un an den Himmel.