Lewwer duad üs Slaav!
III.
Lat uns nu awer noch eenmal denken an den arm’n, verlor’n Söhn, wo he mit bittre Tranen sien Heimat weddersöcht. Godd weer em noch gnädig. He slög in sick un keem to Besinnung — lat, awers doch nich to lat. Denn as he dor buten op’t Feld seet bi de Swien — Geld verloren, Ehr’ verloren, Godd un Glow un Geweeten verloren — un weer so wied hendalkam’n, as en Minsch blots hendalkam’n kann, un seet dor bi de Swienstrog un harr Verlangen dornah, sick den Buk to füll’n mit dat Freeten, wat de Swien kregen — so hungeri weer he — un nümms geew em wat — dor beleew he wat! Dor weer dat, as seet de Düwel bi em un lach em ut: Nu sittst du schön in de Schiet! — Nu kann di nix mehr helpen! — Nu büst du för ümmer mien! — Un all’ns dör dien eegen Schuld!! — — Awers dor stünn ok en Engel bi em, un dor steeg vör em op en lang’ vergeten Bild. Dat weer sien Heimat un sien Oellernhus, sien Vader sien rein’n Disch, we he as Kind so mennigmal an seeten harr un harr vör’t Eten de Hänn tosam’nleggt, üm to bed’n. Un dat güng em dör un dör un keem öwer em as’n Ekel vör sick sülwst. Hier de Swienstrog un Schimp un Schann — un dor sien Vader sien reine Disch un dat schöne Oellernhus — all’ns so smuck un sauber, un all’ns in Fred’n. O, dor is wol mennig Tran’ in’t Gras full’n, un sien armes Hart hett opschriet vör Schann, un dat Lengen keem öwer sien Seel mit en Gewalt, de sick dörch nix mehr trüghol’n leet.
Herut! O, blots herut ut all dat Elend un all den Smutz vun buten un vun binnen! Un denn to Hus! to Hus to mien ole gode Vader, to de rechte rechte Heimat, to mien Herrgodd in’n Himmel, dat ick wedder en reinen Disch un en reinen Rock un en reines Hart un en reine Seel krieg! O, mien leewen Frünn, de Heimat lett uns nich los, un uns’ Herrgodd lett uns ok nich los — un dat is wat vun dat Allerleewlichste in de ganze Welt, wo uns denn vertellt ward, wo sien Vader em al vun wieden süht un em in de Möt löppt un em üm’n Hals fallt un em en Kuß gewen deit. Dat is de beste Trost för uns armen Minschen alltomal, dat wi en barmhartigen, fründlichen Herrgodd in’n Himmel hebbt, de ok en armen, sünnigen un schülligen Minschen nich verlorengahn lett. Ick kenn keen bätern Trost un keen schöner Evangelium in de ganze hillige Schrift, un as vör wekke Johr’n uns’ nie Kark to St. Jürgen in Flensborg bu’t wörr, hew ick disse Geschichte utsöcht för uns’ Altorbild, un uns’ Meister Professer Feddersen ut de Kleiseerkoog hier bi Deezbüll hett uns dat heel fein malt. Awers wenn ick doran denken doh, dat wi hier nu vandag’ tosamenkam’n sünd to uns’ grotes Heimatfest, denn kümmt mi noch wat anneres dorbi in’n Sinn. De verloren Söhn — so deep he ok sackt weer — he harr doch noch sien Heimat, un he kunn trügkam’n in sien Heimat; awers wenn wi nu friewillig dorför stimmen doht, dat wi dän’sch ward’n, denn makt wi uns ole, schöne Heimat sülwst to schann un künnt nie un nümmer wedder »to Hus« kam’n un uns an unse Heimat freu’n. Denn dat is uns dütlich nog ümmer wedder seggt word’n: de Dän’ will keen’n Dütschen un keen’n Freesen — he will blots »Dänen« hebb’n, un dat Ganze schall en gliekortige dän’sche Natschonalstaat ward’n. Awer dorvör bewohr uns Godd! — Un dorüm, wenn hier in’t Freesenland wekke wesen schull’n, de dän’sch stimmen wüllt, blots üm ehr Geld to bargen, denn wüllt wi ehr hüt noch eenmal ganz irnsthaftig in’t Geweeten ropen: Minsch, bedenk’, wat du deist! Kannst du dat öwerhaupt verantworten?! — Wo kannst du dat verantworten vör uns’n Herrgodd in’n Himmel an sien jüngstes Gericht, wenn he di fragen deit, worüm du dien Heimat verköfft hest! Kann man sien Moder verköpen? — un de Heimat is doch uns’ Moder! Wo kannst du dat verantworten vör dien Kinner, de nah di kamen! Wat wist du segg’n wenn se di achterher fragen: »Vader, worüm sünd de Freesen in’n Süden dütsch, un hier bi uns möt wie dän’sch wesen?« Wist du denn antworten: »Ick hew uns’ Heimat verköfft?« Meenst du nich sülwst, dat du denn rot ward’n mußt vör dien eegen Kinner? Wo kannst du dat verantworten vör dien olen Oellern, de nu mit Ehren in ehr Graw slapen! Wenn de eenmal opstahn an’n jüngsten Dag un di fragen nah Hus un Heimat, wist du denn dorstahn un to se segg’n, dat du Heimat un Modersprak un de ole Freesenort verrad’n un verköfft hest för Geld? Dor ward di doch wol nich good bi to Mod’ wesen; denn ick glöw, di ward de Vers ut dat Freesenleed nich loslaten:
Wer de Heimat nich leewt
Un de Heimat nich ehrt,
Is een Lump
Un dat Glück in de Heimat nich wert!
Awer dor kam’n nu ja ümmer wekke Lüd un wüllt uns bang’ maken, denn se seggt: dat hett doch keen Zweck; wi künnt stimmen, as wüllt, se nehm’n uns doch — un wenn wi nich friewillig kamt, denn nehmt se uns mit Gewalt. — Wat schüllt wi dorto segg’n? Ick segg: Wenn se dat wüllt, denn man to! Awer wenn se dat doht, denn doht se grotes Unrecht, un Unrecht sleit sien’n eegen Herrn. Denn ward uns’ Kinner nah uns opstahn un ward nich eh’r to Ruh kam’n, bet dat Freesenland mit Blod wedder friemakt is.