Ick will hier keen Haß predigen, awer ick will doch de, de dat in Sinn hebbt, wohrschu’n, dat se dat nich to wied driewt. De Freesen sünd en hartnackiges Slag Lüd, un dor ward nich ümsünst vun se seggt, dat se en Stück Brett in de Nack hebbt. De hebbt alltieds de Nack nich bögen wullt — wol dat Hart vör Godd, awers nich de Nack vör de Minschen — un dat giwt en olen Spruch ut de Tied, as in Holsteen de Lüd liev-eegen makt wörd’n. Dor heet dat vun de Freesen: »Frasche stolte Degen deit dat Hövd to’n Hewen drägen«, un denn sä de Holsteener: »Ick bün man en eegen Minsch«.
So sünd de Freesen, un dorüm wüllt wi unse Nahwers in Dänemark wohrschu’n, dat se nich lichtfarig Gewalt bruken. Wo güng dat König Abel, den Brodermöder, as he gegen de Freesen tröck? Dor müß he mit Schimp trüg, un op de Milder Damm bi Husum, dot nehm de Raamaker Wessel Hummel vun Pellworm sien Aext un slög em dal as’n Oss’.
Un wo güng dat Henning Pogwisch, den dän’schen Amtmann vun Tondern, as he nah Sylt fohr, üm vun Pidder Lüng de Stüern intotrecken? De dreew dat ok so wied; denn as Pidder Lüng mit sien Kinner bi’t Eten seet, dor spie he in dat Kohlfatt un sä: »Nu gah an’n Trog, du Swien, un fritt!« Awers dor kreeg Pidder Lüng em in’t Genick to faten un bög em dal un höll em Nas’ un Mund solang’ in den hitten Kohl, bet he sticken müß, un dorbi bölk he em den olen Freesenspruch in de Ohr’n:
Lewwer duad üs Slaav!
So hebbt uns’ Vörfohr’n dat makt, as se un ehr Heimat anfat sünd vun dän’sche Gewalt. Un ick glöw, de Dän’ wörr ok in disse Tied den olen Freesenstolt wedderfinn’n, un wenn wi uns ok veellicht 10-12 Johr de Gewalt fögen un uns — still verhol’n müßten, dat wörr doch ümmer wedder hochkam’n:
Lewwer duad üs Slaav!
Un dorüm segg ick nu to’n drütten Mal:
Wi wüllt fasthol’n an unsen Kinnerglowen, un wi wüllt fasthol’n an uns’ schönes Heimatland un wüllt unsen schönen Freesenspruch to Ehren bringen:
Lewwer duad üs Slaav!
Dat gew uns Godd!