[10] In ĭzločest ist das i prosthetisch. Auch hier zeigt sich der Einfluss des Türkischen, das Konsonantenanhäufungen meidet.
[11] Lud. Jego zwyczaje, sposób źycia, mova, podania, przysłowia, obrzędy, gusła, zabawy, pieśny, muzyka i tańce, przedstawil Oskar Kolberg, Ser. VI. Krakau 1873. S. 322:
Ale semper do dom wczas lepiéj zawsze ire,
Antequam pijanice erunt insanire
Quia musisz cum illis choreas inire
Oportet choćbyś nierad tam saltare ire.
Ebd. S. 355: Dać kazal brandwein und kafalka brot by essen sobie das ist frisztik gut; a klopa szpicbub na drin ze mnie zwozi, etc.
Eine Probe deutschfranzösischer Verse:
Ecoute, cuisinier! Von meinen Kameraden
Hab’ ich zwei oder drei zum déjeuner geladen.