Un hev ik mi vergeten,
Un hev ik mi verschull,
Uns Herrgott möt dat weten,
Min Hart weer gar to vull.
Dree lange, lange Jahren
Leeg dat as glönige Kahl'n,
Ik wull min Leev bewahren,
Un kost dat dusend Qual'n.
Uns Herrgott möt dat weten,
Dat ik dat swigen wull,
Un hev mi doch vergeten,
Min Hart weer gar to vull.
An de Gorenport
Aewer de Wischen weit de Wind
So week as de Atem vun en Kind,
Un kümmt doch vun dat grote Meer,
Vun de wille Nordsee her.
De liggt dar nu wull ganz so still
As'n Kind, dat slapen will,
So lising gluckt an'n Strand de Welln,
As wull en wat in'n Drom vertelln.
Ik dröm hier an de Gorenport
Un bün en Kind up mine Ort,
Un legg ganz sach de Handn tosam,
Un sprek ganz sach 'n leeven Nam.
Go' Nach
Go' Nach, giv mi noch mol de Hand,
De is so warm un week;
Dörch't Finster schient de helle Man
Uns up de witte Deek.
Dit is'n Stunn, bevor de Slap
Uns inlullt sach un söt,
Wo ut'n reine Minschenbost
De schönsten Blomen blöt.