’S Schneckhorn weht als fort vum Meer,

Wann’s Dhierle hauss is, un es leer

Im dunkle Eckschank hockt.

Ich nemm die Harf dann vun d’r Wand,

Un trag sie sachte in der Hand

’Naus uf der Weide Baam!

Sie schpielt dei’ Loblied prächtig dort,

Zu dei’m A’denke immerfort,

Wie imme siese Draam.

Du kummscht ah nimmemeh dervor,