Als dei’ verdiente Ehr’.
M’r lest ah heifig in der Schrift,
Dass nooch sei’m Dodt ’n frommer Krischt
Zerick losst en Echo;
Sei’ Erwet schtoppt, doch schterbt er net,
Er ruht un draamt schee’ in sei’m Bett —
Sei’ Werke folge no’h!
So scheint mer’s juscht as ob ich kennt
Die Weis noch heere wann am End
Vum Lied der Singer schtoppt.