Und an die Wand in’s Eck nei’ seh,
En Liedche Heere geh’!
’S is wie ’n Orgel an’re Leich,
Gans duhs un doch in Droscht so reich —
’S is traurig, aber schee’!
Dess is — so bild ich mir gern ei’,
Un ’s kennt ah werklich Wohret sei’ —
Dei’ Loblied wo ich heer’;
Das iwwer die gans Kerch ergeht
Un aus so gar viel Herze weht,