Un sehnscht dorch’s Silwer Weidelaab Geschpiel,

Wann juscht der Wind die Nescht ’n wenig weht —

En alt Gebei, das dort im Schatte kiehl,

Recht mitte in de geele Weide schteht?

Sell is die gut altfäschen Kunne-Miehl.

Ihr Dach geboge wie ’n g’sunke Grab,

Die schwarze Schindle halb gedeckt mit Moos,

Die Wend geschteipert — ’sin verschprunge, glaab —

Ja, werklich, aus de Kräcks wakst frisches Gras.

Die triewe Fenschtre, mit Geweb bedeckt,