„Mengst de?.... Dan erziél mer emol gené, wé et op dengem leschte Besuch gângen aß.“
Ich erzählte.
„Soû, vun èrem Doûref hut der geschwât.... A vun denge Pîrchen.... A vun dengem Motor.... An denger Schroûtmillen....“
Der Oheim nickte gewichtig bei jedem Wort.
„A wât sot du den âle Berelspapp?“
„Pô! En âle Mann. Hé kennt ze wéneg derfun. An hién aß....“
Der Oheim ließ mich nicht aussprechen. Er faßte mich am Arm.
„Kuck, Jämp, hoûl mer et net iwel. Ech mengen, du häß dech fleicht ze vill gebrätzt.“
Ich machte ein saures Gesicht. „Mä Mononk, ech....“