Im 408. Jātakam wird gleichfalls ein Hafner mit ‚Bhaggaver‘ angesprochen.
[143] Vergl. die Legende vom magischen Obdach des Mucalindo, im Mahāvaggo I, 3, und Mahāvastu vol. III. p. 301. Auch die Olympier sind vor Niederschlägen immer geborgen, da ihr Saal ὡς ὑπερνεφη ουτε νιφεται ουτε κατομβρειται, nach EUSTATHIUS, Comm. ad Il, I, v. 420.[144] Siyā bis ahosiṃ ist kommentarielle Jātakam -Interpolation; die ganze Rede apokryphe Sage. Schon im ersten Jahrhundert vor Chr. in das nordbuddhistische Saṃskṛt des Mahāvastu übersetzt, vol. I. p. 317–335: theils wörtlich genau, theils freilich recht missverständlich — e. g. p. 321 wo ovaṭṭikāya (von varti ) parāmasitvā halsbrecherisch in kṛkāṭikāyāṃ gṛhya verzerrt wurde — theils auch mahāyānisch multipliziert, verfälscht und ausgeschmückt.[145] Vergl. den alten Spruch, im Aitareyabrāhmaṇam II, 32, 3: Cakṣur vā etad yajñasya yat tūṣṇīṃśaṃsaḥ, »Denn das Auge ist es der Andacht: die stille Verehrung.«[146] der Adeligen, Priester und Bürger.[147] Vergl. HERODOT II, 78.[148] So der barm. und siam. Text.[149] Koravyo, Kauravyas, Der von den Kurū stammt, d. i. der Kurūner.[150] Ganz ähnlich der pythagoraeische Arzt ALCMAEON: Της μεν ὑγειας ειναι συνεκτικην ισονομιαν των δυναμεων, ὑγρου, θερμου, ξηρου, ψυχρου, πικρου, γλυκεος, κτλ. την δ’ εν αυτοις μοναρχιαν, νοσου ποιητικην· φθοροποιον γαρ ἑκατερου μοναρχια ... την δε ὑγειαν συμμετρον των ποιων την κρασιν., bei PLUTARCH, De plac. philos. V, 30.[151] Cf. Maitryupaniṣat I, 4.[152] Der Topus vom Greisenalter, S. 408, hat seinen Gegenplatz im HOMER, z. B. Ilias letzter Gesang Mitte, wo Priamos ergreifend anhebt: Μνησαι πατρος σειο ... τηλικου, ὡσπερ εγων ογοῳ επι γηραος ουδῳ. Zum Ueberfluss und der Eroberung, S. 411, cf. Pyrrhus’ Gespräch mit Kineas, bei PLUTARCH cap. 14, auch des BAKCHYLIDES verwandte Strophe, 1, 36–39:
το δε παν-
των ευμαρειν ουδεν γλυκυ
θνατοιοσιν· αλλ’ αιει τα φευ-
γοντα διζμνται κιχειν.
Der vorletzte Lehrsatz, S. 410, ist von HORAZ ungemein schön und innig erkannt worden, carm. II, 14, 6:
Linquenda tellus et domus et placens
Uxor, neque harum quas colis arborum
Te praeter invisas cupressos