und ist ouch rehte ergangen, als ich mir hête gedâht.
‚Nu ist von Burgunde der edel künic tôt, 2308
Gîselher der junge und ouch Gêrnôt.
den schatz weiß nu nieman wan Got unde mîn:
der sol dich vâlentinne immer gar verholn sîn.‘
Si sprach: ‚sô habt ir übele geltes mich gewert; 2309
sô wil ich doch behalten daß Sîvrides swert.
daß truoc mîn holder vriedel, dô ich in jungist sach,
an dem mir herzen leide vor allem leide geschach.‘
Si zôch eß von der scheide: daß kunder niht erwern. 2310